| Willem3 Vlissingen

Openingswoord van Leon Riekwell

Meerdere betekenis lagen vormen de grondslag in het werk van Melanie Bosboom. Hoe je ze interpreteert hangt af van de invalshoek die je kiest. Gaat het over identiteit, maatschappelijke rolpatronen, wat mag ik zijn en wat niet, zijn het cultureel bepaalde kenmerken, wat is de betekenis van de uitgestalde voorwerpen, de foto’s of de combinatie daarvan. Een gelaagde wereld van beelden en betekenissen zo ervaar ik de installatie ‘like a fake eyelash I lie’ van Melanie Bosboom.

Wat is realiteit – wat is schijn of camouflage  en proberen wij niet allen daar een spel mee te spelen?
Durven we dat te onderkennen of maken we het juist heel expliciet kenbaar. Zijn wij zelf de drive daartoe of is het maatschappelijk bepaald. Stuurt ons de mode, de hype van het moment?
Het zijn vragen die bij mij opkomen.
Melanie Bosboom  is uitermate  scherp in het waarnemen, in het noteren van deze menselijke, vaak maatschappelijk bepaalde, gedragingen en signalen.
Zij maakt daaruit haar beelden, multimediaal - film, sculptuur, fotografie, installaties en meerdere disciplines om dat te duiden wat nodig is.

In de donkere zaal heeft zij een collage van werken opgebouwd die in vele verschijningen een vrouw tonen met maskerade, mannelijke symboliek, erotiek.  Zelfs in de stillevens blinkt tussen een verdorde structuur een ensemble aan kleurrijke vazen, die in hun vorm mannelijke en vrouwelijke vormen tonen of op zijn minst verleidelijk ogen. Een voor mij, binnen dit kader van de andere werken, erotiserend beeld.  
Verwarring !! dat is feitelijk wat er gebeurt bij het kijken en vergelijken. Een aanzet tot opnieuw kijken naar de betekenis van fragmenten maar ook naar het totaal van het beeld. Wat ligt er op de tafel? Is dat de foto van een zwangere vrouw? Wat is de relatie van de voorwerpen? De scherven daaromheen? Zegt het iets over zwanger zijn? Het nog te leven leven?
Melanie Bosboom gebruikt zichzelf als model, niet vanuit een soort zelfonderzoek of verkleedpartijen met meervoudige verschijning. Het is puur uit effectiviteit, omdat gaande het proces van het creëren van het beeld je zelf het beste weet welke emotie, welke pose je wil uitdrukken.
Bijzonder is hoe zij de ruimte transformeert tot een nieuw, collageachtig beeld en daar ligt een mogelijke overeenkomst in dit samenspel van exposities.